ابو الغرانيق محمد دوم 250 - 261 در جلد دوم كتاب سرگذشت اغلبيان را گفتيم تا آنجا كه محمد ابن اغلب بسال 242 بمرد و از پس وى پسرش ابو ابراهيم احمد ولايت يافت و تا سال 249 ببود . وى مردى نيك سيرت بود و با وجود خردسالى روش عدل و انصاف داشت و شبان شعبان و رمضان شمع بدست از قصر قديم برون ميشد و چهارپايان با بار - هاى درهم همراه داشت و به مستمندان ميداد تا به مسجد جامع قيروان ميرسيد و مردمان بر او انبوه ميشدند دعايش ميگفتند . از پس احمد برادرش زيادة الله دوم امارت يافت اما دوران وى يكسال بيش نبود ، از پس او بسال 250 محمد امارت يافت ، وى را ابو الغرانيق لقب دادند كه به شكار غرانيق دلبستگى فراوان داشت تا آنجا كه با خرج سى هزار مثقال طلا قصرى باشكوه ساخته بود و آنجا را شكارگاه خويش كرده بود . غرانيق مرغى است سياه و سپيد كه در نواحى گرمسيرى فراوان يافت مىشود و به احتمال قوى همان درناست كه شكارچيان به شكار آن رغبتى بسيار دارند . بدوران ابو الغرانيق حوادث مهم نبود تنها كوشش اغلبيان را در كار فتح سيسيل دنبال كرد و چند كس را بولايت جزيره فرستاد كه بعضىشان در نتيجه تصادمها كه ميان عربان و روميان بود و بعضى ديگر در نتيجه تعصب مذهبى كه آتش آن را دامن مى - زدند كشته شدند . ابن عذارى مورخ معروف گويد كه ميان مسلمانان و روميان از سال 255 تا 259 جنگ بود كه مسلمانان كوشش داشتند شهر سيراكوز را بگيرند و به جنوب ايتاليا دست‌اندازى كنند . ابو الغرانيق بسال 261 بمرد ، دوران وى قرين مستعين و معتز و مهتدى و معتمد عباسى بود و همگان او را در ولايت خويش باقى گذاشتند كه رسم چنين بود و خليفگان عباسى در افريقيه جز بنام نفوذى نداشتند .